Legowiska dla kotów - Najdziwniejsze zwierzęta świata | AutBar
1 2
 


Legowiska dla kotów

Zwierzęta Kiedyś koty trzymaliśmy w domach głównie przez wzgląd na obecności mysz w naszych spichlerzach, stodołach, w których trzymaliśmy cenne zborze. Dziś myszy to nie problem. Niewiele domostw jest już nawiedzanych przez te szkodniki, a i same koty nieco ewoluowały i już nie polują tak chętnie. Współczesne koty domowe wola się z nami bawić, wola sobie spokojnie spacerować lub wylegiwać się całymi godzinami leżąc nam na kolanach. Naturalnie wciąż zdarza się, że kot upoluje jakiegoś wróbla, kreta czy właśnie mysz i pozostawi nam swój łup na wycieraczce - to w końcu zwierze drapieżne, któremu czasami budzi się instynkt łowcy. Ale i my zmieniliśmy nieco upodobania, w domach trzymamy rasowe koty, takie jak chociażby legendarne persy. A takie... cóż, trudno wyobrazić sobie persa polującego na myszy, jako krwiożerczą bestię, obrońcę domu. Dzisiejsze koty trafiają do naszych domów ze względów estetycznych i towarzyskich, na pewno nie z powodu mysz.

Kot to urodzeni myśliwi. Natura stworzyła chyba doskonalszej istoty do polowań (porównywalne są wilki, ale tylko w stadzie, jako pojedyncze zwierzę rodzina psów nie jest w stanie konkurować z kotami). Duży wpływ na renomę wśród zwierząt mają atrybuty takie jak ostre pazury, silne kły i... wąsy. To ostatnie jest ciekawe. O tym, że kot używa węchu, słuchu i wzroku podczas polowania - wiemy o tym wszyscy. Często jednak o udanym polowaniu decydują kocie wąsy? Tak przynajmniej twierdzi Desmond Morris, który od lat bada anatomię i zachowanie kotów. Według niego pozbawienie kotów wąsów sprawiłoby, iż te straciłyby na starcie połowę swych zalet jako myśliwych i w efekcie (w przypadku dzikich kotów) doprowadziłoby to do ich wymierania. Teoria smiała, ale prawdziwa. Dlatego wszystkim posiadaczom kotów radzimy: niech am nie przeszkadzają ich wąsy i nie dopuśćmy, by nasze czteronożne pociechy je straciły.

Koty norweskie znane były w skandynawskiej mitologii pod postacią czarodziejskich istot.Rasa kotów norweskich leśnych jest od dawna popularna w Norwegii, gdzie została oficjalnie uznana jeszcze przed II wojną światową. Są one bardzo blisko związane z naturą i przystosowane do warunków klimatycznych Skandynawii. Dlatego potrzebują dużo miejsca, aby się wybiegać, są dobrymi łowcami o wyostrzonych zmysłach. Potrafią szybko przystosować się do nowych warunków, nie są także zbyt wymagające. Największej troski wymaga ich długie futro, które należy pielęgnować codziennie. Ich tułów i nogi są długie i mocne. Głowa jest trójkątna, posiada długi nos i dobrze zarysowaną brodę. Oczy są duże i szeroko otwarte. Charakterystyczne są kępki włosów na uszach, które upodabniają te koty do dzikich rysiów. Futro jest gęste, włosy nie nasiąkają wodą. Ogon jest krzaczasty, zachowuje swój kształt nawet w lecie, podczas gdy reszta sierści staje się wyraźnie krótsza. Dopuszcza się wszystkie kolory umaszczenia, z wyjątkiem czekoladowego i lila. Nos i opuszki palców nie mają stałej barwy, jest ona zależna od ogólnego ubarwienia.

Tagi: kot,mysz,dom | Mapa strony