głowa - Najdziwniejsze zwierzęta świata | AutBar
1 2
 

głowa

Nie zje więcej niż potrzebuje - Koty
Koty to bodajże najpraktyczniejsze zwierze domowe. Kota można samemu sobie pozostawić w domu nawet na kilkanaście dni. Nie trzeba specjalnie zabiegać o jego przetrwanie, kot zawsze da sobie radę. Najmniej problemów z "wyprowadzaniem" jest właśnie z kotem. O ile pies musi przynajmniej dwukrotnie wyjść z domy, ażeby załatwić swoje fizjologiczne potrzeby, o tyle kot poradzi sobie ze zwykłą kuwetą. Przy tym kotu nie musimy dawkować jedzenia. Ten bowiem nigdy nie zje więcej, aniżeli ma ochotę. W przeciwieństwie do psa, kot nie jest łakomczuchem. Kot będzie dawkował sobie jedzenie w taki sposób, by przeżyć. Jeśli więc mamy pragnienie posiadania "żyjątka" w domu, a przy tym często wyjeżdżamy w podróże służbowe, to śmiało możemy polecić koty. Te nie będą wymagały nadmiernej troskliwości i nie będziemy musieli codziennie poświęcać im dużo czasu. Jeśli się z kotem bawić nie będziemy, to kot sam sobie znajdzie "powody do radości" i na pewno nudził się nie będzie. Tygrys szablozębny swoją nazwę zawdzięcza olbrzymim kłom. Tygrys ten należący do rodziny kotów, jest wymarłym ssakiem z rodzaju machajrodontów. Wstępnie przyjmuje się, że te koty żyły około 3 mln do 10.000 lat temu. Szablozębne zamieszkiwały Ameryki - Północną i Południową. Tak odnaleziono kilka szkieletów świadczących o istnieniu tego gatunku tygrysa. Nie ma natomiast żadnych dowodów na to, że zamieszkiwały one inne kontynenty. W pełni dojrzały szablozębny ważył około 200 kilogramów, charakterystyczną cechą był krótki ogon, i nieproporcjonalnie duża głowa. Tygrysy te wielkością przypominały lwa, ale prawdopodobnie było bardziej agresywne i silniejsze. Kąt rozwarcia jego szczęk wynosił 120 stopni! Kły - szable miały długość do 20 centymetrów. Prawdopodobnie tygrys szablozębny był najbardziej niebezpiecznym zwierzęciem z gatunku kotów. Koty perskie charakteryzują się masywną budową ciała i spłaszczonymi pyszczkami.Koty perskie początkowo hodowane były w Turcji, w Europie rozpowszechniły się natomiast w XVI wieku. Początkowo dotarły do Francji i Anglii, gdzie były krzyżowane z kotami angorskimi, dzięki czemu uzyskano jedwabiste futro. Systematyczne prace hodowlane rozpoczęły się w 1871 roku. Ich charakterystyczna sylwetka jest masywna, wydaje się krępa dzięki krótkim łapom i szerokiej piersi. Łopatki i grzbiet są mocno umięśnione, kończyny mocne, zakończone okrągłymi poduszeczkami. Ogon jest proporcjonalny w stosunku do reszty ciała. Głowa musi być duża, o pełnych policzkach i wypukłym czole. Nos powinien być mały, krótki, z wyraźnym stopem. Także szczęki i broda muszą być masywne. Uszy natomiast nie powinny być wydatne, najlepiej, gdy są rozstawione na boki. Oczy persów muszą być duże, błyszczące i oddalone od siebie. Ich barwa powinna pasować do sierści zwierzęcia, musi także zachować czystość. Istnieje bardzo duża dowolność w ubarwieniu tej rasy, wyróżnia się ponad 100 odmian. Persy mają dobry charakter, lubią być przytulane, chętnie przebywają w towarzystwie ludzi, są wesołe...

Mapa strony