grupa - Najdziwniejsze zwierzęta świata | AutBar
1 2
 

grupa

Karmienie chomika - Najdziwniejsze zwierzęta świata
Chomik nie jest wymagający i jada prawie wszystko. Jego pokarm to zarówno produkty roślinne, jak i zwierzęce. Należy pamiętać, że chomik jest gryzoniem i w jego menu powinny znaleźć się twarde składniki, które pozwolą na ścieranie stale rosnących siekaczy. Chomikowi można podawać ziarno zbóż w kłosach, chleb suchy razowy lub biały, ser biały lub żółty, gotowane jajko ze skorupką, surowe lub gotowane mięso, dżdżownice, mączniaki, owoce, trawę, siano, liście i kwiaty mniszka lekarskiego (dmuchawca) oraz do gryzienia młode gałązki wierzby, topoli lub drzewek owocowych. Do picia podajemy wodę, ale od czasu do czasu możemy naszemu pupilowi podać mleko, jeśli oczywiście okaże się, że je lubi. Paszę sypką i wodę podajemy chomikowi w łatwych do umycia naczynkach. Pamiętajmy, że chomik sprawia wrażenie wiecznie głodnego, ale to obżarstwo jest tylko pozorne. Chomik magazynuje większą część jedzenia w workach policzkowych, a później chowa w swoim magazynku obok gniazda. Jeśli będziemy musieli wyjechać na kilka dni chomikowi na pewno jedzenia nie zabraknie, wszak po to ma swój osobisty magazynek. W dawnej Republice Federalnej Niemiec w połowie lat osiemdziesiątych tylko 600 żyjących na wolności par dochowało się potomstwa. W kilku rejonach bociana białego uznano nawet za wymarłego, na przykład w Szwajcarii, Holandii oraz w Niemczech: w NadreniiPalatynacie, Hesji i Saarze. W Danii w 1998 roku były tylko trzy pary lęgowe; wcześniej kilka setek. Dzięki wypuszczaniu ptaków hodowanych na wolność i pomocy w zakładaniu gniazd można wprawdzie utrzymać zdziesiątkowane populacje, a w niektórych regionach nawet je zwiększyć, lecz liczba par lęgowych pozostaje nadal niewielka. Wiele bocianów z grupy zachodniej wychowuje najwyżej jedno, dwa młode. To za mało, by przynajmniej wyrównać wielkie straty ponoszone podczas wędrówek. Natomiast populacje ze wschodnich Niemiec i z Europy Wschodniej jeszcze dziś liczą ponad sto tysięcy par lęgowych, wychowujących przeciętnie co roku po trzy młode. Wzmianki o przodkach australopiteków były jednak bardzo mgliste, gdyż między najstarszym znanym dobrze przedstawicielem tej grupy (A. afarensis sprzed około 3.6 min lat) a ostatnim wspólnym przodkiem ludzi i szympansów (szacowanym na około 6 min lat na podstawie danych molekularnych) istniała wciąż wielka luka czasowa. Poszukiwacze skamieniałości wydobyli zaledwie kilka starszych okruchów różnych kości, zębów i szczęk mogących rzucić nieco światła na anatomię i przebieg ewolucji najstarszych hominidów w ciągu owego półtora miliona lat. w CIĄGU OSTATNICH kilku lat dokonano w Kenii odkryć, które wypełniły lukę w znaleziskach z okresu pomiędzy 5 a 3.5 min lat temu. Od roku 1982 wyprawy nad jezioro Turkana w północnej Kenii organizowane przez National Museums of Kenya znajdowały skamieniałości hominidów sprzed blisko 4 min lat. Ponieważ jednak znaleziska te składały się głównie z pojedynczych zębów (nie zachowały się czaszki ani szczęki), trudno było na ich temat powiedzieć coś więcej ponad to, że przypominały szczątki A. afarensis z Laetoli...

Mapa strony