pierś - Najdziwniejsze zwierzęta świata | AutBar
1 2
 

pierś

Gepard - Dzikie koty
Gepard, jako przedstawiciel drapieżnych kotowatych, żyjąc na wolności najczęściej spotykany jest w Afryce. Mimo swego na pozór wątłego wyglądu, to zwierze szerokiej klatce piersiowej, posiadające smukłą sylwetkę, aczkolwiek podtrzymywaną przez silne umięśnione nogi. Ze względu na swój wygląd, czyli pokrycie ciała cętkami, na pierwszy rzut oka może być brany za lamparta, czy jaguara. Nic bardziej mylnego, bowiem gdy przyjrzymy mu się bliżej, zauważymy, że cętki całkiem różnią się od jego krewnych, a u młodych gepardów zdarza się nawet występowanie niewielkiej grzywy. Jeśli chodzi o pożywienie, to gepard, jako drapieżnik żywi się innymi zwierzętami, gustuje jednak w małych osobnikach takich jak gazele, młode antylopy gnu, czy zające. Na porę polowanie wybiera wczesny ranek, bądź wieczór, bowiem nie przepada za gorącem. Uważa także na to, aby było jasno z uwagi na lepszą widoczność, bowiem gepard nie przywiązuje wagi do polowania z ukrycia, lecz bazuje na swoim wzroku oraz szybkości. Prędkość, którą potrafi osiągać jest do pozazdroszczenia, co czyni go najszybszym zwierzęciem świata. Potrafi gonić swoją zdobycz z prędkością nawet do 120 kilometrów na godzinę, a co ciekawe, to sama pogoń jest dla niego priorytetem, bowiem jeśli zwierzę nie ucieka, gepard nawet mimo ogromnego głodu nie pożywi się nią. Zatem coś musi być w przeświadczeniu, że to, co łatwo dostępne, nie przynosi tak samo dużej satysfakcji, jak coś zdobyte z ogromnym wysiłkiem i poświęceniem. Szopy pracze są obecnie spotykane na obszarach gęsto zaludnionych. Stały się one częstymi gośćmi na terenach zamieszkanych przez człowieka. Zdolność szopa pracza do zaadaptowania się w nowej sytuacji, zasadza się na tak zwanym "przekazie kultury". Choć to cecha charakterystyczna dla wszystkich ssaków, szopy pracze są szczególnie sprawne w uczeniu się, a młode szczególnie szybko uczą się od dorosłych osobników nabytych umiejętności. Na większości obszarów zwierzęta te żerują nocą. W odróżnieniu od przeważającej liczby drapieżników szop pracz nie czatuje na ofiarę ani nie tropi jej. Poszukuje natomiast zdobyczy przeszukując teren pomiędzy głazami, roślinami i wodami. Dobrze rozwinięty zmysł czucia, czyni z niego doskonałego łowcę małych zwierząt, szczególnie wodnych owadów i ślimaków. Wyostrzony zmysł dotyku okazuje się też niezwykle przydatny, gdy zwierzę buszuje na wysypiskach śmieci, gdzie zapachy mylą, a odpadki zdatne do jedzenia często są nierozpoznawalne. Piękny pies, bardzo masywny, a przy tym szalenie sympatyczny. Ze względu na jego łagodność i dobry charakter jego popularność wciąż rośnie. Pierwotnie hodowano tą rasę w okolicach Berna, by ciągnął wózki wytwórców sera niczym "koń pociągowy". Pokrewne rasy były hodowane w Szwajcarii. Przypuszcza się, że prawdopodobnie przybyły na te tereny wraz z legionami rzymskimi, które głównie używały ich jako psów stróżujących. Pod koniec XX wieku okazało się, że rasa ta była już bardzo nieliczna. Znalazł się jednak pewien anonimowy mieszkaniec Berna, który wyszukał najlepsze okazy i zajął się ich systematyczną hodowlą. Przez wiele pokoleń zostały wyhodowane...

Mapa strony