Bociany - Najdziwniejsze zwierzęta świata | AutBar
1 2
 

Bociany

oblatuje kawał świata. Lato spędza zawsze w miejscu swojego urodzenia: w Loburgu w SaksoniiAnhalcie, lecz zimą raz odwiedza Kenię, innym razem Tanzanię lub nawet RPA. Odkąd ornitolodzy wyposażyli niektóre ptaki w radionadajniki, z których sygnały są odbierane przez satelity i z powrotem odsyłane na Ziemię, wiedzą, że bociany białe nie udają się co roku na te same zimowiska, lecz chętnie zimują na terenach nawet bardzo od siebie odległych. Te i wiele innych zaskakujących informacji o przelotach ptaków zdobyto w ciągu zaledwie kilku ostatnich lat dzięki telemetrii satelitarnej. Korzystając z niej, ornitolodzy obserwują ponad 50 gatunków ptaków na całym świecie, wśród nich orły sępy, żurawie, albatrosy, burzyki, łabędzie, gęsi, kaczki, pelikany i pingwiny. Program obserwacji bocianów realizowany przez Stację Ornitologiczną Radolfzell, podlegającą Forschungsstelle für Ornithologie der MaxPlanck Gesellschaft, powstał w RFN w połowie lat osiemdziesiątych z inicjatywy ówczesnego ministerstwa rolnictwa.

Wciąż jeszcze na mapie ptasich przelotów znajdują się wielkie białe plamy. Dotyczy to na przykład odległych terenów Azji Centralnej, Chin i Indii. Nie wiemy nawet, gdzie swoje tereny lęgowe mają niektóre rzadkie gatunki, a w przypadku kilku innych nie znamy tras ich wędrówek. Zalety telemetrii satelitarnej jako podstawy programu ochrony ptaków widać szczególnie na przykładzie Azji. Do pierwszych zbadanych gatunków należały żurawie, które mają wysokie wymagania dotyczące wyboru terenów, na których żyją. Prawie polowa z 15 żyjących na całym świecie gatunków została już zdziesiątkowana lub zaliczona do rzadko spotykanych. Niektóre mają jedynie niewielkie tereny lęgowe i zimowiska oraz przeważnie również wąskie korytarze przelotu, a w związku z tym są szczególnie zagrożone. W przypadku kilku gatunków azjatyckich żurawi nasza wiedza o trasach ich przelotów lub lęgowisk była dotychczas bardzo skromna. Kilka tych tras już poznaliśmy. Do najpilniejszych aspektów ochrony należy informowanie ludności, że ptaki przelatujące nad zamieszkiwanymi przez nią terenami są bardzo rzadkie w ten sposób nakłaniamy aby na nie nie polować.

hociaż metody datowania skal, w których ją znaleziono, były jeszcze wówczas w powijakach, pracujący w Kenii zespól zdołał wykazać, że kość jest prawdopodobnie starsza od rozmaitych znalezionych wcześniej okazów australopiteków. To rewelacyjne odkrycie Pattersona nie doczekało się jednak należytego uznania i potwierdzenia przez następne 30 lat. Badacze znaleźli w tym czasie szczątki tylu wczesnych hominidów, że zapomniano o kości ramiennej z Kanapoi.Po latach jednak skamieniałość Pattersona pomogła udokumentować istnienie nowego gatunku australopiteka najstarszego z dotąd opisanych i pozwoliła cofnąć granicę powstania chodu dwunożnego do ponad 4 min lat temu. Zanim jednak przekonamy się, jak do tego doszło, musimy prześledzić etapy odtwarzania historii ewolucji hominidów przez paleoantropologów. NAUKOWCY ZALICZAJĄ bezpośrednich przodków rodzaju Homo (do którego należy i nasz gatunek) do rodzaju Australopithecus.

Tagi: gatunek,teren,świat | Mapa strony