Samica chomika - Najdziwniejsze zwierzęta świata | AutBar
1 2
 

Samica chomika

Chomiki rozmnażać się mogą już po kilku miesiąca. Ciążą u chomika trwa ok. 2 tygodni. Łatwo zaobserwować, że przed porodem nasza chomiczka będzie gromadziła znacznie więcej zapasów koło gniazda. Z jednego miotu rodzi się najczęściej 7 lub 8 sztuk małych. Samiczka rodzi w pozycji siedzącej, a młode wydalane są w ostępach czasowych pomiędzy 1 - 30 minut. Młode rodzą się ślepe, a oczy otwierają dopiero po 14 dniach. Pełną samodzielność uzyskują dopiero po 7 tygodniach życia. Matka karmi młode swoim mlekiem przez ok. 3 tygodnie, choć czasem wcześniej młode interesują się pokarmem, który je ich mama. Karmiącej chomiczki nie wolno denerwować, gdyż może ona zagryźć swoje potomstwo. Młode przebywają w gnieździe ok. 25 - 30 dni, choć już po 2 tygodniach próbują się z niego wydostać. Czasem zdarzy się, że z niego wyjdą, ale nie będą potrafiły same do niego wrócić. Tutaj niezawodna jest zawsze mama, która natychmiast chwyta maleństwo i zanosi z powrotem do gniazda. Po ok. 35 - 40 dniach matka uznaje swe dzieci za dorosłe i wtedy odpędza je od siebie.

Obecne trasy wędrówek ptaków w Europie są pod wieloma względami wynikiem zmian klimatycznych po ostatnim zlodowaceniu. Do dziś obserwujemy przesuwanie się terenów lęgowych i zmiany przyzwyczajeń podczas wędrówek. Zwłaszcza w przypadku gatunków arktycznych jest rzeczą zrozumiałą, że dla ptaków korzystne jest coroczne przemieszczanie się na tak długich dystansach. Tundra latem obfituje w pożywienie, z którego ptaki mogą w pełni korzystać dzięki długim dniom i w ciągu kilku tygodni wychować potomstwo. Zimę wiele gatunków ptaków musi jednak spędzać na południu, nawet jeśli warunki pokarmowe nie zawsze są tam optymalne. Co ROKU na całym świecie około 50 mld ptaków wyrusza dwukrotnie na wędrówkę. Z żyjących obecnie mniej więcej 10 tys. gatunków ponad polowa to ptaki przynajmniej częściowo wędrowne, z których wiele przemieszcza się nad całymi kontynentami przy czym rekordzistką jest rybitwa popielata, pokonująca rocznie 40 000 km z arktycznego północnego Pacyfiku do Antarktydy.

Najbardziej jednak podzielił naukowców spór o to, ile czasu dwunożny A. afarensis spędzał na drzewach. Skamieniałości tego gatunku wykazują wiele cech anatomicznych typowych dla zwierząt nadrzewnych. Zdaniem niektórych, można stąd wnioskować, że hominidy te spędzały przynajmniej część czasu w koronach drzew. Inni jednak dostrzegają w tych cechach tylko bagaż przeszłości pozostały po nadrzewnych przodkach2. W podtekście kryje się pytanie o siedlisko życia autralopiteków: czy zamieszkiwały one las, czy sawannę? Na początku lat dziewięćdziesiątych badacze wiedzieli już sporo o rozmaitych gatunkach australopiteków i o ich przystosowaniach do poszczególnych nisz ekologicznych. Opis każdego z gatunków zawierał wzmianki o ich dwunożności, małpiej wielkości mózgu, pokrytych grubym szkliwem dużych zębach osadzonych w mocnych szczękach i o kłach nie wystających poza linię zgryzu. Samce były wyraźnie większe od samic, a osobniki rosły i dojrzewały szybko.

Tagi: gatunek,ptak,życie | Mapa strony